Z małym poślizgiem, ale nadszedł czas na losowanko. 🙂

Na zabawę zapisały się:

1. Elunia – http://www.papierkowoniteczkowo.blogspot.com/
2. Primitive Moon – https://theprimitivemoon.blogspot.com/
3. Aga S – https://handmade-by-agas.blogspot.com/
4. Weronika – https://ladyveroniquesavage.blogspot.com/
5. Karolina –
6. Sylwia –
7. Jola z caviarni – http://www.caviarnia.blogspot.com/
8. Promyk – http://promyk2004.blogspot.com/
9. Elunia – http://rekodzieloeluni.blogspot.com/

Promyku gratuluję i proszę o kontakt. 🙂

A wszystkim pozostałym dziękuję za miłe słowa i wspólną zabawę.

Pozdrawiam serdecznie. 🙂

Dokładnie 4 maja 2014 roku napisałam pierwszego posta na tym blogu. A ponieważ zbliża się siódma rocznica tego „doniosłego” faktu ogłaszam zapisy na rocznicową rozdawajkę. 🙂

Zapisywać się można i należy w komentarzach pod tym wpisem do 4.05. do północy. I to właściwie jedyny warunek.

Zapraszam i życzę szczęścia w losowaniu. 🙂

Słownik podaje, że znaczy to nierozerwalny, nierozłączny, nieodstępny.

Krótki film, zaledwie 11 minut z napisami. W ogóle nie zwróciła bym uwagi, gdyby nie aktor. Benedict Cumberbatch to jeden z moich ulubieńców, jest naprawdę rewelacyjny. Nawet nie trzeba znać języka. Niewiele słów pada w tym filmie. Obraz i muzyka, i czytanie pomiędzy, w tym co nie pokazane wprost.

Zmusza do myślenia, do zastanowienia ” a jak ja bym się zachowała w takiej sytuacji…..”. Nie wierzę w dawanie drugiej szansy nałogowcowi, a raczej już nie wierzę, życiowe doświadczenie mnie nauczyło, że to nie zdaje egzaminu, pomaga jedynie na krótki czas, a potem jest powrót do starych nawyków. Czy w sytuacji tak ostatecznej zmieniła bym zdanie? I do czego zdolny jest człowiek, który wie, że to już…….? Podobno „to śmierć nadaje życiu sens. Świadomość tego, że nadejdzie i to już wkrótce”. Ale czy da się po prostu żyć z taką świadomością? Mogę się założyć, że nikt z nas na codzień nie myśli o śmierci, zostawiamy ten temat gdzieś tam. Głęboko schowany wśród najczarniejszych lęków. Wyłazi czasami jedynie, gdy odejdzie ktoś kogo się znało. Ostatnio coraz częściej……..

Moje pierwsze spotkanie z książką Alka Rogozińskiego i na pewno nie ostatnie. 🙂 Tą pochłonęłam w trzy godziny, a ostatnio rzadko się mi zdarza takie czytanie bez przerw. Coraz trudniej jest mi znaleźć książkę, która by mnie wciągnęła, taką, żeby żal ją było odłożyć. Może za dużo już książek w życiu przeczytałam, jakkolwiek by to nie zabrzmiało. A przy tej dobrze się bawiłam, chociaż bardzo szybko wytypowałam właściwego zabójcę. Joanna Chmielewska ma godnego następcę.